Ջեյմս Գրինվուդի ՙՙՓոքրիկ Շրջմոլիկ՚՚ -ը կարդալուց հետո, ես մտածում էի, որ մեծանամ, բոլոր թափառաշրջիկ երեխաների համար, մեծ ու տաք տունիկներ կկառուցեմ, որ իրենք ստիպված չընկնեն վատ շրջապատ:

Матросская шапка,

Верёвк в руке,

Тяну я кораблик

По быстрой реке,

И скачут лягушки

За мной по пятам

И просят меня:

— Прокати, капитан!

Մի փոքրիկ տղայի մտահոգությունը, որի հայրը նրան երեխայի տեղ դնելով արգելում է խաղալ, չիմանալով որ տղան անհատականություն է արդեն և կարող է չափահասների պես վշտանալ ու վիրավորվել՝ մերժելով կավե խաղալիքը, որը նվիրել էին ի հատուցում նրա վիրավորված արժանապատվության:

Հ. Գ. իմ կարծիքով, երեխան միշտ էլ անհատականություն է և ծնողները պիտի լսեն իրենց երեխային: